Nieuwsbrief 8 

Hoe staat het er mee ?

Wapenfeiten, zoals rechterlijke uitspraken, zijn er nog niet te melden. Maar om te voorkomen dat de gedachte bij U postvat dat er niets gebeurt, geven wij U hierbij een overzicht van activiteiten die achter de schermen plaats vinden. Niet alleen de Stichting Belangenbehartiging Nederlandse Gepensioneerden in het Buitenland (SBNGB), U weet wel de overkoepelende organisatie van de vier samenwerkende clubs uit Portugal, Spanje, Frankrijk en België, die zich verzetten tegen de onbillijkheden van de zorgverzekeringswet en haar advocaten hebben het nodige gedaan. Ook buiten Stichtingsverband zijn er initiatieven genomen. Ook van deze geven wij U een overzicht.

Allereerst de Stichtingsactiviteiten

De rechtszaken over keuzerecht en woonlandfactoren

Zoals bekend willen wij af van de gedwongen winkelnering bij de ziekenfondsen in ons woonland. Wij willen de vrijheid hersteld zien om te kunnen kiezen tussen ziekenfonds en particuliere verzekering. Van de bestuursrechter (in deze de Bestuurskamer van de Raad van Staten) wordt hier een uitspraak over verwacht. De stand van zaken met betrekking tot de voorbereiding hiertoe is de volgende. Er zijn door U talloze bezwaarschriften ingediend tegen dit gebrek aan keuzerecht. Door het CVZ is vervolgens een beslissing op bezwaar genomen. Die was afwijzend, zoals te verwachten. Door de advocaat is daarna aan vier mensen verzocht hierover een proefproces te voeren. Het betreft twee procesvoerders uit Spanje, één uit Frankrijk en één uit België. Zij worden hierin door de advocaat vertegenwoordigd en de Stichting draagt de kosten. Als eerste stap in dit proces zijn door de advocaat voor deze vier mensen beroepsschriften ingediend bij de Raad van State. Het beroepsschrift is een uitgebreid document waarin wordt betoogd op grond waarvan het keuzerecht hersteld moet worden. U hebt er kennis van kunnen nemen op onze website. Daarnaast is aan de Raad van State verzocht om een versnelde behandeling van het beroepsschrift. De Raad heeft hiermee ingestemd. Tot zover het keuzerecht. Er is indertijd bezwaar gemaakt bij de minister tegen de berekeningswijze van de woonlandfactoren. Dit is de verhouding tussen de gemiddelde zorgkosten in het woonland en dito in Nederland. De minister maakt hierbij gebruik van de zorgkosten van de gehele bevolking. De Stichting betoogde dat de zorgkosten voor 65+ ers hier in het geding waren, omdat het overwegend om gepensioneerden gaat. De woonlandfactor met deze soort zorgkosten berekend is gunstiger dan die van de minister. Het bezwaar is door de Minister afgewezen. Hierna is besloten ook hierover naar de bestuursrechter te stappen. Ook hierover zijn talloze bezwaarschriften bij het CVZ ingediend. Ook hierover is een afwijzende beslissing op bezwaar genomen. Voor deze zaak zijn vijf procesvoerders aangezocht, uit België, Frankrijk, Ierland, Italië en Zweden. De beroepsschriften voor deze zaak zijn vrijwel afgerond en zullen binnenkort worden ingediend. Ook hiervoor zal een versnelde behandeling worden gevraagd.

Dubbele heffing

In een aantal landen worden de zorgkosten uit de algemene middelen bekostigd. Nederlanders die daar gevestigd zijn betalen dus met hun belasting een evenredig deel daaraan mee. Evengoed brengen deze landen conform de Europese regels ( Verordening 1408/71) de zorgkosten voor die Nederlanders bij Nederland in rekening. Nederland betaalt dat, waarop inhouding van de zvw-bijdragen op de pensioenen plaats vindt. Deze mensen betalen dus dubbel. Om dit aan te pakken zou in ieder land waar dit gebeurt een proces gevoerd moeten worden tegen de Staat. Organisatorisch en financieel is dit een moeilijk uitvoerbare zaak. Toch wil het Stichtingsbestuur een poging wagen dit probleem aan te pakken. Als beginstap, zo adviseert de advocaat van de Stichting, kan worden overwogen de Gemeenschap eerst maar eens aansprakelijk te stellen. Dit zou kunnen gebeuren door een klacht bij de Europese Commissie en de Raad van Ministers in te dienen (met inbegrip van aansprakelijkstelling), waarin gesteld wordt dat Verordening 1408/71 een verboden discriminatie naar nationaliteit en een ernstige beperking van het vrije verkeer van personen behelst, doordat het lidstaten in bepaalde omstandigheden in de gelegenheid stelt ingezetenen die een pensioen genieten uit een andere lidstaat twee keer te belasten voor dezelfde verstrekkingen in verband met ziekte. Een dergelijke klacht, die in concept geformuleerd is, kan zonder noemenswaardige kosten worden ingediend. Echter deze stap moet gevolgd worden door een procedure voor het gerecht van eerste aanleg van de EU indien in negatieve zin op de aansprakelijkstelling wordt gereageerd. En dit is wèl een kostbare zaak. Het bestuur onderzoekt thans wegen om met vermijding van deze kosten toch een uitvoering aan dit geheel te kunnen geven.

Op verzoek van de voorzitter van het Stichtingsbestuur is een werkgroep gevormd onder leiding van de heer Henk Achterberg uit Zweden. Deze groep inventariseert voor een aantal landen hoe het staat met die dubbele heffing. Thans wordt de laatste hand gelegd aan het eindrapport, dat ter onderbouwing kan dienen van bovengenoemde klacht en tevens ter hand zal worden gesteld aan de ECAS, een instelling die verderop in deze brief aan de orde komt. De voorzitter van de groep zegt over hun activiteiten het volgende.

Enige tijd geleden kwam er naar aanleiding van berichten (o.a. Zweden) informatie boven tafel dat het systeem van verplichte inhoudingen door Cvz op Nederlandse pensioenen leidde tot in feite dubbel betalen van de kosten van zorg: één keer via het wettelijke systeem in het woonland en één keer via de (verplichte) inhoudingen door Cvz.

Wat is er aan de hand? Het is gebleken dat verscheidene landen in Europa zoals Zweden, Finland, Groot-Brittannië, Ierland, Italië (en sommige delen van Spanje) een stelsel van sociale zekerheid kennen, waarbij de kosten van dat stelsel worden gefinancierd vanuit de belastingopbrengsten. Aangezien je als gepensioneerde Nederlander in je Europese woonland belastingplichtig bent, betaal je eigenlijk via deze weg voor de kosten van zorg in je woonland.
Met andere woorden: men neemt deel aan een wettelijk verplicht stelsel van ziektekostenverzekering. Met de invoering van het nieuwe zorgverzekeringsstelsel in Nederland en de daaruit volgende verplichting tot registratie middels een E121 formulier bij de zorgautoriteiten in het woonland, is men verplicht aan het Nederlandse Cvz een bijdrage te betalen. Deze bijdrage is gebaseerd op de kosten van zorg in het woonland en verschillen vanwege de woonlandfactoren van land tot land.
Cvz motiveert dit niet alleen door het afspelen van de inmiddels grijs gedraaide grammofoonplaat inhoudende de tekst: “ U hebt uitsluitend pensioen uit Nederland en dus bent u verdragsgerechtigd en betaalt Nederland de kosten voor uw zorg aan uw woonland”, maar beroept zich vanwege deze deun op de artikelen 28, 28bis en 33 uit de Verordening 1408/71
Dit betekent dat U in feite 2x betaalt voor uw zorgkosten.
Om dit fenomeen nader te onderzoeken is vanuit de Stichting een werkgroep gevormd en zonder op de eindrapportage vooruit te lopen kan wel worden vastgesteld dat inderdaad nationale gezondheidszorgautoriteiten aan deze gang van zaken zwaar verdienen op kosten van, u raadt het al: de Nederlandse gepensioneerde.
Cvz betaalt immers de kosten van zorg in uw woonland ?? Maar die heeft u al betaald! Enne…. opzeggen van de verzekering in het woonland is er niet bij: men is wettelijk verplicht aan het woonlandstelsel deel te nemen.
Cvz is doof voor deze argumenten en gaat gewoon door met innen van bijdragen
Zo kan de ‘bijdragebalans’ van Hoogervorst wel positief blijven. En de politiek maar tijdens de Algemene Beschouwingen roepen dat iedereen een goede en betaalbare ziektekostenverzekering moet hebben waarbij je niet teveel betaalt voor je zorg. En: kan je het allemaal niet opbrengen, wel dan is er toch de zorgkostenbijdrage??
Zeker, en die kan de Nederlandse gepensioneerde in het buitenland ook aanvragen, maar ze vergeten er wel bij te vertellen dat de belastingdienst in je woonland deze bijdrage beschouwt als inkomen en derhalve onderhevig maakt aan de te betalen belasting….. Nog een slotopmerking: uit het onderzoek komt ook naar voren dat vele Europese Lidstaten een slaatje proberen te slaan uit de Europese sociale zekerheidsregels, zeker als het gepensioneerden betreft: de regels worden zonder uitzondering in het nationale belang uitgelegd, en ja, over de ruggen van de gepensioneerden. En men is daarbij bereid zo nodig de bepalingen uit het Europese verdrag aan de laars te lappen. Vindt u het vreemd dat ‘Europa’ zo weinig leeft bij de Europese burger??

Henk Achterberg, Blattnicksele, Zweden.

Contacten met de verzekeraars

Ook met het Verbond van Verzekeraars is er contact geweest. Helaas, het resultaat was bedroevend. Het Verbond schrijft dat onze acties hebben geleid tot “op maat gesneden oplossingen. Oplossingen waaraan de verzekeraars hun volle medewerking geven door het aanbieden van aanvullende verzekeringen…” Ook Zorgverzekeraars Nederland loopt over van begrip en wijst erop dat zij “in een eerder stadium nadrukkelijk aandacht heeft gevraagd voor de complexe situatie die bij invoering van de ZVW zou ontstaan” (de brief van Wiegel) Maar het parlement heeft anders besloten en door de dwingende regelgeving kunnen zij niet anders en zien zij geen kans tegemoet te komen aan “wensen van de diverse groepen”. Natuurlijk begrijpen ze onze teleurstelling en een nieuw gesprek lijkt hen “weinig opportuun”. Zie voor de hele correspondentie met de verzekeraars : http://www.icng.eu/ (16 september 2006)

European Citizen Action Service

De Stichting heeft contact met een organisatie genaamd ECAS, European Citizen Action Service. ECAS is een internationale non-profit organisatie en is onafhankelijk van politieke partijen, commerciële belangen en EU –instellingen. Hun missie is o.a. er voor te zorgen dat Non Governmental Organisations (NGO’s) en individuen gehoord worden door de EU, door hun adviezen te geven over hoe men kan lobbyen, fondsen kan verwerven en Europese burgerrechten kan verdedigen. www.ecas.org
Er is een uitvoerige briefing gestuurd over onze situatie ten gevolge van de ZVW en onze initiatieven teneinde daarin verandering af te dwingen. Hierover is contact geweest met Tony Venables, director van ECAS. Betreffende organisatie heeft een grote invloed bij de totstandkoming van EU wetgeving en hun adviezen worden veelal gevolgd. Mario Monti is voorzitter hetgeen het gewicht aangeeft.
(Mario Monti (1943) was van 1995 tot 2004 lid van de Europese Commissie. Van 1995 tot 1999 was hij belast met interne markt, en van 1999 tot 2004 met mededinging. Eerder was hij hoogleraar economie aan de universiteiten van Turijn en Milaan en werkzaam in diverse Italiaanse overheidscommissies inzake economische vraagstukken.)

Het is duidelijk dat men zeer geïnteresseerd was in onze problematiek. Inmiddels is er een groot aantal dossiers naar deze instelling gestuurd over onze contacten met Europese instellingen, spoedig zal er een aantal dossiers over onze contacten met de Nederlandse regering en parlement volgen.

Er zijn 2 punten die men wil onderzoeken.

Allereerst zoeken zij advies “ about the compatibility or otherwise of the new healthcare legislation with the basic treaty provisions on free movement and equal treatment . In some cases Dutch pensioners are being forced to pay twice for health insurance, both in their country of residence and in their country of origin” .

Vervolgens “ we look at the commission’s implementing text for regulation 883/2004 to see whether there are opportunities to propose changes whilst it is in the process of going through the other institutions.” Verordening 883/2004 moet de Verordening 1408/71 gaan vervangen. Beide handelen over “de coördinatie van de sociale zekerheidsstelsels” en zijn dus erg belangrijk voor de problematiek waar we mee te maken hebben. Deze Europese regels bepalen bijvoorbeeld wie er tot de verdragsgerechtigden gerekend moeten worden en geven ook de grenzen aan van de invloed die een regering heeft op haar expats. Het is dus erg belangrijk alles te doen om in de nieuwe verordening de positie van de geëmigreerden zo sterk mogelijk te maken.

Inmiddels heeft ECAS besloten een eigen onderzoek in Nederland in te stellen via een juridisch kantoor.

Tot zover de opsomming van de Stichtingsactiviteiten.

Activiteiten die buiten de Stichting om plaats vinden:

Ook buiten de Stichting zijn er mensen die hun boosheid over het onrecht waar we tegen strijden omzetten in acties. Een aantal ervan is bij ons bekend. Zij voeren hun acties uit zonder last of ruggespraak met de overkoepelende Stichting of één van de deelnemende verenigingen . We willen hier toch over publiceren, omdat alles wat er op dit gebied gebeurt van belang voor u kan zijn.

Europarlement

Het project van Jean Blankert heeft betrekking op het Europarlement. Hij heeft een petitie ingediend en deze is geaccepteerd. Ze is nu onderwerp van intensief onderzoek en alle aspecten die in strijd zijn met COM ((2002) 694 over het vrije verkeer binnen Europa) worden onder de loep genomen. Hij heeft ook contact met de Commissaris voor Justitie van EU en met ECAS. In feite ligt, sinds hij de COM (2002) 694 heeft ontdekt, het accent van zijn bemoeienis op de EU. Er is een grote tegenstelling tussen wat Mr. Rob Cornelissen (Head of Unit at the European Commission Employment, Social Affairs and Equal Opportunities DG) beweert in zijn antwoorden aan velen van ons enerzijds en de richtlijn COM (2002) 694 anderzijds. De Commissie is daarvan nu op de hoogte.
Citaat:
Het doel van dit stuk is in praktische termen enkele van de meeste belangrijke onderwerpen voor migrerende werkenden en hun families te beschrijven en de manier waarop de Commissie hiermee omgaat en zal omgaan met het oog op uitspraken van de Europese rechter.
Vrij verkeer van personen is een fundamentele vrijheid die gegarandeerd wordt door het recht van de Gemeenschap en bevat het recht te werken en te wonen in een andere Lidstaat.
Eerst was deze vrijheid in essentie gericht op economisch actieve personen en hun families
Vandaag betreft het recht op vrij verkeer binnen de Gemeenschap ook andere categorieën zoals studenten, gepensioneerden en EU-burgers in het algemeen.
Einde citaat
Iedereen zal begrijpen dat er spanning ontstaat tussen aan de ene kant deze vrijheid en de gevolgen van de ZVW voor ons aan de andere kant.

Het Tweede Front

Hierover laten wij een van de initiatiefnemers aan het woord, de heer Huub Frantzen:

Het Tweede Front bestaat uit een losse groep mensen die op eigen kracht iets willen bijdragen aan het gezamenlijke doel: WEG MET DE EMIGRATIEBELASTING VAN ART.69. Maar ook: herstel van de vorig jaar nog bestaande buitenlandpolissen.
Wat doen we? Heel in het kort: we geven een zo goed mogelijk doordachte en geformuleerde mening over die onderwerpen die ons raken. Zo hebben we nogal wat bijdragen en reacties geschreven op met name het Buitenforum van monitor. We hebben bezwaarschriften geschreven en op dit forum geplaatst. Sommigen hebben hun (voormalige) verzekeraars in gebreke gesteld en hebben hun oude verzekering weer terug, zonder prijsverhogingen. We hebben mensen op hun verzoek geadviseerd.

Op het moment zijn we vooral bezig met het beroep inzake de keuzevrijheid. Wij verstaan daaronder de vrijheid om zelf te kiezen of wij ons willen aanmelden bij de lokale sociale verzekering of niet.
In het laatste geval veroorzaken we nooit of te nimmer kosten die NL aan ons woonland zou moeten vergoeden. Wij stellen (en onderbouwen die stelling met kracht van argumenten) dat Nederland geen eigen, nationale, soevereine bevoegdheid heeft om inhoudingen te plegen op de pensioenen van intern-EU migranten, en dat Nederland volledig beperkt is tot en gebonden is door de bevoegdheid die artikel 33, lid 1 van VO 1408/71 geeft.

Wij gaan als zelfstandige partij in beroep om niet afhankelijk te zijn van de stellingen en argumenten die een ander voor ons bedenkt en naar voren brengt. Wij doen dat niet om de Stichting en haar advocaat dwars te zitten, maar voor het gemeenschappelijke doel, en we betalen onze eigen kosten.

Namens het Tweede Front,
Huub Frantzen

Aantekening ICNG

Uit het bovenstaande blijkt dat zich nu twee groepen tot de bestuursrechter hebben gewend over de keuzevrijheid. De Stichting met haar advocaat en het Tweede Front, een groepje juristen dat het zonder advocaat en voor eigen kosten doet. We betreuren dat maar het staat een ieder vrij zijn gelijk voor de rechter te bevechten.

N.B. Met verzekeringsagent SOFICAS kwamen wij overeen dat zij in hun mailings bekendheid zullen geven aan de website van ICNG. Wij hopen hiermee nieuwe contribuanten te krijgen. Als tegenprestatie nemen wij in de Nieuwsbrief een reclameboodschap van SOFICAS op.