24-10-2007
Nieuw bericht uit Italië
Ik woon sinds ruim 12 jaar in Italie, ik ben nu 73 jaar. Ik krijg een Nederlands pensioen. Betaal geen belasting in Nederland, uitsluitend in Italie; ben zoals alle Italianen verzekerd voor de staats-gezondheidszorg, waarvoor ik betaal via de belastingen. Ik heb daarnaast een particuliere verzekering in Nederland, die ook de AWBZ dekt. Deze verzekering is heel erg nodig, omdat de Italiaanse gezondheidszorg in veel opzichten hopeloos inadequaat is. Ik kan me hier niet particulier bijverzekeren; ik word niet geaccepteerd omdat ik te oud ben.
De Italiaanse gezondheidszorg. Ik geef alleen voorbeelden van zaken die ik zelf heb meegemaakt, heb gezien, of die mensen uit mijn direkte omgeving zijn overkomen. Huisarts en apotheek : voor simpele dingen (bijv. keelontsteking, buikgriep) kan ik hier goed terecht; de dorpsdokter is een verstandige en ervaren man; de apotheek kan de nodige medicijnen zonder problemen leveren. Voor laboratoriumonderzoek (bijv. bloedcontrole) moet ik naar het naburige stadje, waar het ziekenhuis laboratorium wat chaotisch werkt, ze zijn regelmatig mijn gegevens kwijt, soms krijg ik de gegevens van iemand anders mee. Waneer ik fysiotherapie nodig heb, kan ik dat in de buurt wel krijgen, maar ik moet het altijd zelf betalen. Er is in het naburige ziekenhuis wel een fysiotherapeut, maar volgens de dorpsdokter "doen ze niks", het heeft geen zin erheen te gaan. Specialisten en onderzoek : misschien zijn er wel goede en ervaren mensen bij, maar in het algemeen werken niet de besten in staatsdienst. Ik moest mijn ogen laten controleren, en ben eerst bij een staats-oogarts geweest, daarna particulier, het verschil in aandacht en gebruikt van moderne apparatuur was enorm. Onderzoeksapparatuur in staatsziekenhuizen en -laboratoria is vaak verouderd, slecht onderhouden, en wordt bediend door slecht opgeleide mensen. Voorbeelden : het kind van een vriendin kreeg een gevaarlijke ooginfectie, waarschijnlijk doordat haar oogjes werden gecontroleerd met vuile apparatuur. Een vriend moest een bioptie ondergaan; hij kreeg een enorme ontsteking met hoge koorts doordat de naald niet goed schoon was. Hij zou ook een botscan krijgen, maar toen diezelfde week in de krant stond dat in dat ziekenhuis recent twee mensen waren overleden aan een verkeerd uitgevoerde botscan (met radioactief materiaal), hebben we dat maar niet gedaan en zijn onmiddellijk naar Nederland gegaan. Ziekenhuizen : zijn in Italie vaak vuil en onverzorgd. Er zwerven soms vuile verbandjes in de gangen en op de trap, onder de bedden heb ik tijdens bezoekjes aan zieken wel verdroogde sinasappelschillen zien liggen. Ik heb vijf dagen met een gebroken been in het academisch hospitaal in Perugia gelegen. Er waren totaal geen voorzieningen, een (1) kapotte rolstoel voor de hele gebroken-botten afdeling. Ik ben daar nooit gewassen, kon zelfs geen kom water krijgen om mezelf te wassen. Er waren geen borden en bestek, dat moet de familie meebrengen. Toen bleek dat ik aan dat been geopereerd moest worden, heb ik me naar Nederland laten brengen, waar ik drie weken in quarantaine moest, omdat ik in Italie een ziekenhuisinfectie bleek te hebben opgelopen. In geen enkel ziekenhuis hier in de omgeving is nachtverpleging - dat wil zeggen : er is een nachtzuster voor een hele afdeling, voor noodgevallen. Voor de patienten moet de familie zorgen, die dan naast het bed in een stoel slaapt. Soms huurt de familie een Ghanese of Ukrainse vrouw in om in het hospitaal op de zieke te passen. Nazorg, revalidatie : wordt van staatswege niet verstrekt. De familie is hiervoor verantwoordelijk. Soms ontfermt de kerk zich over oude, zieke mensen die geen familie meer hebben om voor hen te zorgen. In het kort : wat de staats-gezondheidszorg betreft lijkt Italie op een derde-wereld land. Ik vind het verbijsterend dat de Nederlandse regering allerlei besluiten neemt zonder zich tevoren behoorlijk op de hoogte te stellen van de consequenties. Inmiddels heb ik bericht ontvangen van mijn Nederlandse verzekeraar (Delta Lloyd), dat ik per 1 januari 2006 niet langer bij hen verzekerd kan zijn. Ik weet werkelijk niet wat ik nu moet doen, aangezien ik beslist niet wil "genieten" van de Italiaanse gezondheidszorg als ik ernstig ziek zou worden, iets waar ik op mijn leeftijd toch wel een beetje rekening mee moet houden. Ik hoop van harte dat onze gezamenlijke actie een goede afloop heeft, en dat ik daarna mij weer kan verzekeren bij een Nederlandse zorgverzekering.